Door Justin Crombeen

 AMSTERDAM – Het kantoor aan de Nieuwe Herengracht 47 is een werkplek voor journalisten, schrijvers en andere creatievelingen met de Nederlandse taal. De meeste stoelen zijn op deze dinsdagochtend onbezet en de computers staan uit, maar aan een paar bureaus wordt wel gewerkt. Journaliste en schrijfster Linda Huijsmans zit achter een van die bureaus. Zij is een van de samenstellers van de Lesbo Encyclopedie die dit voorjaar uit werd gebracht.

Linda Huijsmans (rechts) en naast haar Mirjam Hemker de andere samensteller van de Lesbo Encyclopedie. foto: Anya van Lit

Huijsmans (44) vindt het prettig om op kantoor samen te werken met anderen. “Sommige journalisten werken liever vanuit huis. Als je een contactpersoon nodig hebt kun je gelijk één van je collega’s benaderen”, vertelt ze opgewekt.Het werken in een team bevalt Huijsmans sowieso wel. Zo werkte ze eind jaren negentig in de redactie van het ondernemersblad Bizz. ,,Door samen te werken vergroot je je netwerk. Hoe groter je netwerk hoe meer opdrachten je als freelancer krijgt. Je gaat hierdoor meer geld verdienen. Een netwerk opbouwen is het belangrijkst om succesvol te worden in de journalistiek.”

Huijsmans werd in 1965 geboren in Zwolle. Al vroeg verliet ze deze Hanzestad voor het Twentse Almelo waar ze uiteindelijk tot na het behalen van haar VWO-diploma heeft gewoond. Ze miste de creativiteit en de inspiratie in het Oosten van het land en Huijsmans maakte de overtocht naar de voor haar grotere wereld: de stad Amsterdam. ,,Amsterdam had en heeft nog steeds alles. De grootste theaters waar de beste artiesten optreden en de diversiteit aan kunst en literatuur. Dit miste ik in Almelo.”

Ze begon op de Universiteit van Amsterdam aan de studie Letteren. Huijsmans haalde het felbegeerde diploma en ze was officieel afgestuurd in Algemene Literatuurwetenschap. Het schrijven zit haar in het bloed, ze wilde meer en besloot een vijftal jaren later de journalistieke kant op te gaan. Ze volgde de eenjarige opleiding Journalistiek voor Academici aan de Hogeschool Utrecht en rondde die met succes af.

Hierna kon het echte journalistenwerk beginnen. Het avontuur startte met een stage bij de Geassocieerde Pers Diensten (GPD). ,,Ik heb in deze periode veel geleerd van de toenmalige eindredacteur. Hij gaf mij veel feedback waar ik nu nog steeds veel aan heb. Met name het creatief schrijven is een van de elementen waar ik bij de GPD mij snel in verbeterde’’, zegt Huijsmans trots.

Het keurmerk van Huijsmans is het schrijven over kunst en literatuur. Alleen de GPD had al wat gevorderde kunstredacteuren achter het bureau zitten. ,,Het was moeilijk voor mij om als beginnend journalist tegen deze brok aan ervaring op te boksen en ik besloot mij te specialiseren in andere onderwerpen zoals Economie waar veel meer redacteuren nodig zijn.”  Inmiddels heeft Huijsmans al voor het Financieel Dagblad, de Volkskrant en het Algemeen Dagblad geschreven.

Ook de Duitse krantenlezers hebben het schrijftalent van Huijsmans kort mogen ervaren. ,,Via een uitwisselingsproject tussen Nederlandse en Duitse journalisten verbleef ik voor 2,5 maand in Berlijn om daar te schrijven voor de Berliner Zeitung. Een schitterende ervaring. De Duitse journalistiek verschilt behoorlijk met de Nederlandse. Ze trekken meer ruimte uit voor grotere stukken, maar je moet je wel aan de lengte houden. Je hebt bij onze oosterburen meer de vrijheid om een groter artikel te schrijven. Berlijn zelf is voor kunstliefhebbers als ik een paradijs en ik wil in de toekomst misschien wel wonen in deze stad.´´

In haar loopbaan maakte Huijsmans ook veel korte nieuwsberichten, maar het samenvatten van persberichten begon te vervelen. Ze wilde zich verdiepen in kwesties, meer op pad gaan en grotere artikelen schrijven. Dit werd gelijk een grote kracht van Huijsmans. ,,Ik vind het heerlijk om de tijd te nemen en een onderwerp helemaal uit te pluizen voordat het uiteindelijk zo creatief mogelijk op papier belandt en wordt gepubliceerd.’’ Ook ziet ze het af en toe als een nadeel. ,,Ik heb meer de tijd nodig voor een artikel. Dat is de reden waarom ik het schrijven van een boek ambieer. Hier ben ik maanden mee bezig en kan ik er lekker de tijd voor nemen. Alleen het tussentijds journalistiek werk gaat vanwege de deadlines natuurlijk wel voor.”

Een van haar grote inspiratiebronnen is journalist Frenk van der Linden. Terwijl ze het over deze journalist heeft begint ze nog enthousiaster te vertellen. ,,Hoe hij een verhaal uit een persoon weet te halen kan niemand. Zo kreeg hij bijvoorbeeld dirigent Jaap van Zweden zover om te praten over zijn autistische zoon. Dat is echt zijn handelsmerk. Doordat hij vooraf contact opnam met familieleden van de componist hoorde hij persoonlijke details van Van Zweden die niet algemeen bekend waren. Hierdoor ontstond een bijzonder gesprek.’’

Huijsmans komt nog meer los en begint over haar eigen interviews te vertellen. ,,Zelf speel ik ook graag op het gevoel in. Onlangs had ik een interview met de blinde cabaretier Vincent Bijlo. Een markant persoon. Het gaat niet alleen om wat hij te zeggen heeft maar ik wil ook een sfeerbeeld geven van zijn houding tijdens het gesprek. Ik schrijf op of er stiltes vallen in het gesprek en hoe Bijlo reageert op mijn vragen. Eigenlijk een portret van iemands karakter.’’ Deze manier van een verhaal overbrengen op de lezer, het triggeren, is volgens Huijsmans bij een sfeerverhaal net zo belangrijk.

Naast haar journalistiek werk schrijft Huijsmans boeken. Het boek waar de schrijfster momenteel de meeste lof mee oogst, maar wat door anderen is geschreven, is de Lesbo Encyclopedie. Huijsmans was een van de samenstellers van dit naslagwerk voor lesbische vrouwen. Uit een onderzoek van Stichting Ondersteboven onder 2000 Nederlandse dames bleek dat lesbische vrouwen meer dan heteroseksuele vrouwen te kampen hadden met angst en depressie. Dit was voor Huijsmans – glunderend wanneer dit onderwerp aan bod komt – niet de voornaamste reden om aan dit boek te werken. ,,Voor mij was met name het ontbreken van informatie over lesbische vrouwen in de homo-encyclopedie het de belangrijkste aanleiding om een Lesbo Encyclopedie te maken. Ze verdienden een eigen boek.”

Het samenstellen van dit educatieve boek leverde Huijsmans financieel niks op. Het koste haar echter wel veel tijd en energie. ,,Als ik dat allemaal van tevoren wist had ik het niet gedaan’’, grapt ze. ,,Vooral het netwerken en het zoeken naar geschikte schrijvers vergde een hoop tijd. Bij elk onderwerp hebben we deskundigen gezocht. Het resultaat is fantastisch..”, aldus Huijsmans trots kijkend naar de encyclopedie die in de boekenkast van de kantoorkantine staat.

De Lesbo-encyclopedie en haar journalistiek avontuur in Berlijn zijn de twee grootste uitdagingen voor Huijsmans in haar carrière geweest. Maar ze is nog lang niet klaar. ,,De volgende stap is Amerika. Het lijkt me schitterend om daar je ding te mogen doen voor de vele kranten als The New York Times of the Chicago Tribune.”

AMSTERDAM – De Oosterdok in het centrum van de hoofdstad van Nederland is op zaterdag 10 oktober afgeladen met roeiboten. Meer dan 140 sloepen afkomstig uit alle hoeken van het land nemen het tegen elkaar op in de Grachtenrace Amsterdam. Een daarvan is heel bijzonder. De 113 jaar oude Adamanteus, gesponsord door Corus, wordt namelijk bevaren door acht Russen onder leiding van stuurman Arkadiy Chernjavskiy.

Deze groep enthousiaste Oost-Europeanen doet alweer voor de vijfde keer mee. ,,Vandaag krijg je een kijkje achter de schermen bij het Russische roeien’’, vertelt Chernjavskiy. Het is 10.30 uur en de Adamanteus heeft nog 2,5 uur te gaan voor de start. Chernjavskiy maakt met Bram van Loon, ervaren roeier van de andere Corus-boot Epoxydus alvast de boot schoon. Het zand en grind wordt met sponsen van de boot af geschrobd. ,,De grachtenrace is steeds populairder geworden en de laatste jaren doen dus ook deze Russen mee. Ze hoorden van deze wedstrijd en dachten het lijkt ons leuk om mee te doen. Zelf zijn ze het brede water van de Wolga gewend waar ze jaarlijks in juni een race over 160 km roeien. Hier moeten ze door de smalle grachten en bruggetjes. Dat is niet hun specialiteit.’’, aldus Van Loon.

Beide sloepen komen niet zonder hulp in Amsterdam terecht. Ze worden hiernaartoe gesleept door De Adelaar, een stoomsleepboot uit 1927. Bart van Gulik is kapitein van deze vloot en helpt al jaren mee aan dit evenement. Hij voorziet de roeiers van een goede bodem. Samen met zijn vrouw hebben ze een voorraad rookworsten, roggebrood en erwtensoep ingeslagen. Echte zeevaarderkost. Wanneer hij aan de stoomfluit trekt zorgt dat voor een oorverdovend maar zeer aangenaam geluid. Aan het eind van de middag vertrekt De Adelaar weer naar IJmuiden Van Gulik kan daarom niet stilzitten tijdens de race. ,,Ik moet de druk op de ketel houden en geregeld kolen bij scheppen’’, aldus de in blauw gehulde schipper.

De Russen arriveren ruim anderhalf uur voor de start bij De Adelaar. Ze luisteren onder andere naar schitterende namen als Alexander Plastovets – herkenbaar aan een pet met daarop de Kroatische vlag – en Sergey Gagarinov, de enige Rus zonder een accessoire op zijn hoofd. Het zijn enorme kerels. Brede schouders en grote handen.. Het is al weer de vijfde keer dat ze present zijn bij de Grachtenrace. Ze houden van Amsterdam. Ze plakken er een week vakantie tegenaan en ze nemen ook jaarlijks hun vrouwen en kinderen mee. Ook enkele vrienden van deze fanatiekelingen hebben Amsterdam weer gevonden.

Vanaf het moment dat ze in de Oosterdok komen zijn de Russen bezig met de voorbereiding. Alle zittingen worden afgeplakt met een soort plastic. Dit om blaren tegen de billen te voorkomen. Er wordt hardop in hun vreemde taal overlegd. Ieder treft zijn eigen voorbereiding. Zo is de andere Sergey, Sergey Zakharov – een stevige kerel met een zwarte muts – bezig met rugoefeningen en Oleg Tomilin – drager van een groenoranje haarband – werkt nog even wat Chocotoff-repen naar binnen.

Op het moment dat de Adamanteus klaar is voor de start worden ze nog even door de omroeper geïntroduceerd. ,,Ze hebben de afgelopen weken wel vier keer per week getraind en gaan dit jaar voor de prijzen’’, schalt hij door de speaker. De Russen gaan als bezetenen van start. Na enkele honderden meters hebben ze al flink afstand genomen van twee andere sloepen. Alleen een Tommy Hilfiger boot kan nog enigszins meekomen, maar ook deze vloot moet al gauw het Russische geweld laten gaan. Het is het beeld van de komende 24 kilometer want de Adamanteus haalt alleen maar boten in.

Het parcours begint op het IJ en daar wordt al een roeiboot gepasseerd die vijf minuten eerder het startsein kreeg. Ook op de binnenwateren van Amsterdam Oost en de Amstel is het passeren en voorbijvaren. De bruggetjes lijken meer een obstakel. Zo raakt de sloep af en toe bijna tegen de zijkant aan. Op diezelfde bruggen genoeg belangstelling. Mensen te fiets stoppen even en kijken verbaasd maar enthousiast wanneer zij de sloep met de Russische vlag voorbij zien sjezen. ,,Kom op Russki’’, wordt er geroepen en ook ,,From Russia with Love’’ komt voorbij. Alleen de stuurman heeft tijd om de toeschouwers te bedanken want de andere acht zijn aan het doorbeuken. Niks lijkt indruk ze op te maken. Ook de regenbui die ze in Oud-Zuid begroet niet. De Russen beleven de race als fanatieke sporters. Ze letten niet op de aanmoedigingen langs het water. Het tempo constant houden is het belangrijkst. Het is echt een wedstrijd voor ze en niet een recreatieve tour door de Amsterdamse grachten.

Het moordend Russische ritme gaat door en soms belandden ze ternauwernood niet op een voorliggende boot. Chernjavskiy maakt met gebaren en het Engelse ‘move on’ duidelijk dat de Adamanteus vandaag op niemand wacht en de vaak Friese boten kunnen net op tijd ruimte maken voor de Russen. Het leidt op een klein akkefietje na – een boot wilde niet aan de kant – niet tot boze gezichten. Wanneer de sloep in de grachtengordel belandt, is het een stuk drukker geworden op de bruggen. Veel Friesen en ook bewoners van woonboten moedigen luidkeels de roeiboten aan. Een van de Russische vrienden fietst de hele stad door om de Adamanteus vanaf verschillende plekken aan te steunen. Dat is ook bikkelen.

Inmiddels heeft het rustige zuchten plaatsgemaakt voor kreunen. Alle krachtsinspanningen worden eruit geperst, de witte shirts zijn zeiknat en de hoofden zijn rood aangeslagen. De rust die in het begin van de wedstrijd heerste is veranderd in geschreeuw en ook de stuurman is luidruchtiger geworden. Over enkele minuten zijn ze alweer bij het Oosterdok. Er moet dus nog even aan worden gezet. En hoe. Vlak voor de finish zit de Adamanteus in een bittere strijd verwikkeld met een Duitse boot. Het lijkt een voorbode op de voetbalinterland Duitsland- Rusland die enkele uren later aanvangt. Deze strijd gaat naar de Russen, de ander naar de Duitsers. Met een nieuwe recordtijd van 2 uur en 26 minuten is de boot terug bij De Adelaar aangevaren. Wanneer ze aanleggen worden ze meteen door hun vrienden van de Epoxydus verwend met een wodka. Zakharov zet de fles onmiddellijk naar zijn keel en geeft hem door aan zijn makkers.

De bordjes erwtensoep, roggebrood met spek en rookworsten liggen al te wachten op ze. Maar eerst worden ze als helden ontvangen door hun vrouwen. Een trotse dochter glundert wanneer ze haar vader veilig op de kade ziet. ,,Het was een fantastische race. Een nieuw record. Hoop dat ik zo ergens de interland kan zien’’, aldus Chernjavskiy. De Russische enclave blijft nog een nacht en vertrekt morgen weer naar waar ze vandaan komen. Diep in Rusland, duizend kilometer ten zuiden van Moskou.

De politie lag een maand geleden te slapen als het gaat om de beveiliging in en rondom het feest Sunset Grooves in Hoek van Holland. Iedereen weet wat er is gebeurd. Een stormloop van hooligans en een schietwedstrijd van de agenten. Door hun eigen fouten moeten de gemeente en de politie nu drastische maatregelen nemen bij elke party. De bezoeker heeft steeds meer het idee naar een of andere gevangenis te gaan in plaats van een gezellig feest.

Het uitgaan in Nederland is niet meer zoals het geweest is. Vijf jaar geleden mocht je als je een avondje naar Amsterdam ging om lekker te stappen met je vrienden veel meer dan nu. Tegenwoordig zie je de harde Balkenendehand terug in het nachtleven.

Ten eerste wordt je overal op straat in de gaten gehouden. Het is niet alleen in ons koude kikkerlandje het geval, ook in de Engelse metropool London is “Big Brother Watching You”. Of het helpt? Helemaal niets. In de Noord-Londense winkelstraat Hollowayroad hangen meer dan honderd kiekkastjes en de criminaliteit is er niet door verdwenen. Sterker nog deze omgeving heeft juist te lijden onder meer misdaad.

De beste remedie tegen overlast is meer blauw op straat gooien. Ook in Nederland. Een groot deel van de agenten patrouilleert nu op houseparty’s. Ze kunnen beter op het Rembrandts- of Leidseplein een oogje in het zeil houden. Maar nee hoor. De overheid ziet het anders. Drugsvangsten op deze feesten is waarschijnlijk een groter probleem dan geweld. Ons land staat bekend om haar gedoogbeleid als het gaat om marihuana. Daar is op veel festivals en andere grote feesten nog weinig van te merken. Als je drie meter voor de ingang van een Mysteryland een joint opsteekt maakt het niks uit. Enkele stappen verder achter de entreepoortjes geldt echter de wet van de razzia. Je mag je zakje inleveren en de buit wordt verdeeld onder de politie. De buitenlanders staan elke keer weer perplex als zij hun 2 gram White Widdow door oom agent uit de hand getrokken zien worden. Ze waren juist vanwege onze vrijheid naar dit land gekomen.

We zijn aan het vertrutten. Het nachtleven gaat hier ook als een nachtkaarsje uit. Om vijf uur op een zaterdagochtend is er niks boeiends meer te doen. Feesten als Awakenings duurden voorheen tot elf uur in de morgen. Nu mag er om iets over zevenen nog één plaat op worden gelegd en dan is het over met de pret. Ook het aantal decibel wordt nauwlettend in de gaten gehouden. De gemeenten sturen zelfs een mannetje met een geluidsmeter naar binnen om te kijken of de regels strikt worden nageleefd.

De Nederlandse overheid moet een voorbeeld nemen aan steden als Berlijn waar je gewoon lekker met een biertje in je hand op straat mag lopen. De nachtclubs veel langer open zijn en waar het stappen veel meer vrijheid uitstraalt. Die vrijheid waar Nederland ooit om bekend stond.

door Justin Crombeen

HAARLEM – Het is een drukte van jewelste deze week in de Haarlemse Duinwijckhal. Met een recordaantal van 230 deelnemers startte afgelopen woensdag het Dutch Junior International badmintontoernooi. Van over de hele wereld komen spelers een greep doen naar de titel.

Het coördinatieteam onder leiding van Jeroen Raaphorst, dat zorgt voor het vervoer, de hotelboekingen en het eten voor de spelers en coaches, oogst de meeste lof.  Raaphorst is al weken bezig met het regelen van allerlei praktische zaken. Hij en zijn crew hebben de beschikking over drie hotels waar de badmintonners kunnen verblijven. Ook brengt hij de spelers van en naar de hotels, de trainingshallen en het vliegveld en bestelt hij pizza’s of Chinees eten voor de talenten.

Op de eerste dag van het toernooi zit de tribune al aardig vol. Het is een mengelmoes van nationaliteiten. Enkele Zweedse spelers zonderen zich af met hun laptop terwijl enkele Poolse badmintonners enthousiast hun landgenoten aanmoedigen. De hele tribune ligt vol met sporttassen en badmintonrackets. In de kantine boven is de Franse ploeg een potje aan het kaarten. Ook staan er twee computers waar gechat wordt met het thuisfront. Twee Duitse meiden zijn bezig met hun wiskunde-huiswerk.

Nog niet iedereen is aanwezig. „Er staan nog twee Bulgaren te wachten voor het hotel en die moeten over een uur spelen”, vertelt Kim Natenstedt, de assistente van Raaphorst. ”Ik heb aan Jeroen gevraagd, die al aan het rijden is, of hij deze Bulgaren kan oppikken.” Kim is de hele ochtend druk bezig met het regelen van vervoer en eten voor de spelers. Via haar oortelefoon houdt ze contact met de andere crewleden.

De ochtend op de openingsdag verloopt chaotisch. Op nog geen tien kilometer van de Duinwijckhal crasht het vliegtuig van Turkish airlines. Dit dramatische ongeval zorgt voor een hoop oponthoud. „Het is vandaag erg hectisch. Eddy, een van mijn assistenten, is op Schiphol lange tijd op zoek geweest naar een Kroatische speler. Hierdoor was een van onze bussen geruime tijd niet beschikbaar. Gelukkig waren de Duitsers zo vriendelijk om hun bus aan ons uit te lenen”, vertelt de inmiddels gearriveerde Raaphorst.

‘s Middags is het wat rustiger voor de crew. „De meeste spelers blijven nu relaxen in en rondom de hal. Sommigen moeten nog gemengd dubbelen en anderen bestuderen de tactiek van hun tegenstanders. Na de laatste wedstrijden wordt het weer druk, omdat iedereen zo snel mogelijk naar het hotel wil”, vertelt Raaphorst. Als alle spelers naar hun hotel zijn gebracht zit de dag voor de crew er nog niet op. „We maken dan de rijschema’s voor de volgende dag.”

Spelers en coaches zijn tevreden over de gang van zaken rondom het toernooi. „We zijn hier gisteren aangekomen en ik heb niks te klagen over de communicatie. Als je naar het hotel wilt, wordt er snel een bus voor je geregeld. Bovendien hebben mijn spelers goede resultaten geboekt vandaag, dus dat zit ook mee”, vertelt een coach uit India. Ook de Schotse speler Andrew Gilliland is vol lof over de organisatie. ,,Binnen tien minuten ben je in je hotel en dat is op heel veel andere toernooien toch wel een stuk slechter geregeld. Helaas lig ik wel uit het mannenenkelspel. Nu maar winnen in het gemengd dubbel.”

Het mooiste aspect aan dit werk is volgens Raaphorst dat je in zeer korte tijd een band opbouwt met de jonge spelers. „In de bussen heb ik gesprekken die lang niet alleen over badminton gaan. Veel talenten die hier voor het eerst zijn willen alles weten over de taal en de cultuur. Met enkele spelers heb ik ook na het toernooi nog contact. Wing-Ki Wong  uit Hongkong is zo een jongen die ik geregeld spreek via MSN. Ook heb ik een paar jaar geleden de huidige nummer twee van de wereld Lin Dan van en naar de Duinwijckhal gereden. Het is toch wel mooi om te kunnen te zeggen dat je dit soort spelers in je auto hebt gehad.” Het Dutch Junior International toernooi in de Duinwijckhal aan het badmintonpad duurt nog tot en met zondag.

Door Justin Crombeen

HAARLEM – Voor liefhebbers van IJslandse paarden is de Haarlemse schaatsbaan zaterdag een paradijs. Zo’n honderd ruiters en viervoeters komen in actie tijdens de derde editie van Horses On Ice. De paarden, die luisteren naar prachtige namen als Árádis vom Nussheckerhof, Glíri vom Wiesenhof en Trú vom Forstwald, staan bekend om vele manieren van voortbewegen zoals de tölt (soort snelwandelen) en de telgang.

De Duitser Uli Reber met zijn paard Muni frá Holshusum en de Nederlandse Bianca Tak met Keli frá Libèrte laten tijdens dit officieuze EK de beste tölt-uitvoeringen zien. De titel bij de viergangen gaat naar Jessie Huijbers en haar paard Mist van de Waaldijk. De IJslande Agnar Snorri Stefánsson wint met Rómur frá Búdardal de vijfgangen.

Het evenement is uitverkocht. Niet alleen fans uit de regio, maar ook liefhebbers uit Limburg en zelfs elders uit Europa zijn naar de Haarlemse ijsbaan afgereisd. Bij entree kunnen schilderijen van paarden gekocht worden en in de binnenring staan kraampjes met onder andere verzorgingsproducten voor de viervoeters, IJslands wol, informatie over het IJslandse paard, sieraden en accessoires voor paarden.

Nanco Lekkerkerker is één van de bedenkers van het paardensportevenement. ,,Wij gingen in het verleden naar IJsland om dit soort toernooien te bezoeken en vonden het mooi om zoiets in Nederland te organiseren. Dit jaar hebben we het maximale aantal van honderd deelnemende paarden bereikt. We beginnen zo’n anderhalf jaar van tevoren met de voorbereiding van dit evenement.”

Horses On Ice heeft de beschikking over zes hoefsmeden, die kijken of de IJslandse paarden volgens de richtlijnen zijn beslagen. De hoef moet in ieder geval voorzien zijn van scherpe noppen ook wel kalkoenen genoemd. Voor meer grip kunnen er ijsnagels aangebracht worden. ,,Het beste is om de paarden veertien dagen van tevoren te laten wennen aan de kalkoenen. We zijn gisteravond al begonnen met ons werk. Vanochtend hebben we de paarden nog een keer gecontroleerd omdat de kalkoenen tussen de stoeptegels kunnen blijven steken waardoor ze afbreken. Er was één paard niet correct beslagen dus daar hebben we nieuwe kalkoenen en ijsnagels op de hoef geplaatst”, aldus hoefsmid Toy Merx.

De paarden worden na hun ronde gecontroleerd of ze geen verwondingen hebben opgelopen. Bij sommige gevallen wordt de dierenarts ingeschakeld. ,,Van een ernstige kneuzing in zijn mond herstelt een paard niet zo snel en mag dan niet meer rijden”, vertelt veearts Caroline van der Munt. Van der Munt vindt de controles belangrijk. Het welzijn van het paard staat voorop. ,,Het is goed dat de jury streng let op het gewicht dat op de voorbenen steunt. Het zijn showpaarden. Ze moeten niet worden gemanipuleerd. Het harnas en de hoefijzers dienen puur als bescherming. Als een ruiter hier misbruik van maakt dan moet het paard worden beschermd.’’ Bij Horses On Ice is in drie jaar tijd nog nooit een valpartij geweest. ,,We zijn voorbereid op allerlei noodscenario’s. Maar als de controles op het hoefbeslag goed na worden gevoerd hoeven we daar niet bang voor te zijn”, aldus Lekkerkerker.

Op de parkeerplaats van de ijsbaan zijn twee grote tenten voor de paarden gebouwd. De dieren staan er rustig bij en lijken al hun energie te bewaren voor de wedstrijd. Voor de uit IJsland overgevlogen Taktur is een apart gedeelte afgezet waar niemand, op enkele verzorgers en trainers na, mag komen. ,,Dit paard heeft een apart hok omdat hij niet gewend is aan de ziektes die de in Europa gefokte paarden kennen. Hierdoor loopt hij het risico om snel een virus op te lopen. Het paard zal om dezelfde reden ook niet meer terugkeren naar zijn geboorteland’’, vertelt crewlid Michèle Elkerbout.

De meeste ruiters zijn gewend om op een zandondergrond te rijden en maken graag een uitstapje naar het ijs. Onder de deelnemers wereldkampioene vijfgangen de Duitse Jolly Schrenk en haar landgenoot Walter Feldmann, wiens vader de oprichter is van de IJslandse paardensport.

De achttienjarige Reineke de Laat is een van de jongere ruiters. ,,Het is een uniek evenement. Je hebt niet elke dag de kans om met je paard op het ijs te rijden. Het heeft iets speciaals want er zit veel meer beweging en temperament in de paarden. Het is wel wennen voor ze. Twee jaar geleden reed ik hier voor het eerst en toen werd mijn paard gek van het geluid.” De Limburgse Anne Hiemstra, rijdster van Stoeterij Aldengoor, is druk bezig met het poetsen van haar paard. ,,Ik wil natuurlijk graag winnen vandaag, maar de show is belangrijker. Ik rijd dit weekend voor de tweede keer een wedstrijd met mijn paard Alma frá Aldenghoor. Het belangrijkste is om met je paard een combinatie te worden. Als je dat lukt heb je niet veel training nodig.”